Kadın Cinayetleri Arkasındaki Derin Boşluk

Bandırma halkı, vicdanınıza sesleniyorum: Dilruba’nın davasında neredeydiniz?

25 Kasım, Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü Bandırma’da görkemli bir yürüyüşle anıldı. Kalabalığın içinden yükselen sloganlar, özenle hazırlanmış dövizler ve sosyal medyaya yansıyan fotoğraflar, “Kadına şiddete hayır” mesajını güçlü biçimde aktardı. Siyaset kurumlarının kadın kolları, belediye yetkilileri ve çeşitli dernek temsilcileri; günün ritüeline uygun olarak poz verdiler, açıklamalar yaptılar ve görüntü oluşturdular.

Ancak, ertesi gün, yani 26 Kasım’da, toplumsal sözlerin ötesinde somut bir mücadele alanı vardı: Bandırma Adliyesi. Burada, 22 Mayıs’ta Dilruba Elif Çetin’in dört bıçak darbesiyle öldürülmesine ilişkin dava görülüyordu.

Adliye koridorlarında kimler vardı?

Siyasi partilerin kadın kolları yoktu; bir gün önce ön saflarda slogan atanlar, mahkeme salonunda görünmedi. STK’lar ve dernekler yoktu. Kendilerini feminist olarak tanımlayan bireyler yoktu. Sadece Kadın Dayanışma Derneği Başkanı ve iki üye vardı; üç kişi… 25 Kasım'da davanın yüksek sesle katılanların tümüne duyurulduğunu da, araç verilmediğini de ekleyeyim.

Bu, toplumsal refleks ile gerçek mücadelenin arasındaki keskin farkı çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. 25 Kasım’da öne çıkan kalabalık, ertesi gün somut bir dava ve adalet talebi söz konusu olduğunda görünmez oldu. Bir kadın yine yalnız bırakıldı. Bir yaşam savunmasız kaldı.

Duruşma sırasında sanık Burak İ’nin sözlerini not aldım. Sanık Burak İ’nin ifadeleri kayda değer:
"Olan oldu, yapacak bir şey yok. Pişmanım."

Bir insanın dört bıçak darbesiyle bir genç kadının hayatını sonlandırmasının ardından söylenen bu cümle, adalet kavramının ne denli çiğnendiğini gösteriyor. “Olan oldu” demek, hukukun, vicdanın ve toplumsal sorumluluğun ayaklar altına alındığının itirafıdır.

25 Kasım’da slogan atanlar ertesi gün neden yoktu? Kadın cinayetinin faili mahkeme salonunda otururken, siyasi partiler, kadın dernekleri ve aktivistler nerede duruyordu? “Kadına şiddet kırmızı çizgimizdir” diyenlerin bu kırmızı çizgiyi sahada göstermekten kaçınması, toplumsal sorumluluğun ihmal edilmesidir.

Alıştık, normalleştirdik. Her şeyi “olan oldu” diyerek geçiştirdik. Oysa hiçbir yaşam, hiçbir kadın, hiçbir yalnız bırakılma, bu denli küçümsenecek bir mesele değildir. Dilruba Elif Çetin’in hayatı, hiçbir şekilde göz ardı edilemez. Onun yalnız bırakıldığı her an, toplumsal vicdan açısından bir eksikliktir.

Adliye koridorunda üç kadının varlığı azımsanamaz. Erkek şiddeti sürdükçe, biz sustukça, görmezden geldikçe ve ertesi gün adliyeye gitmedikçe, toplum olarak hepimiz aynı cümleyi kurmuş oluruz: “Olan oldu.”

Ben böyle bir toplumu kabul etmiyorum. Sen de etmiyorsun. Hepimiz etmiyoruz aslında. Ancak gerçekten istemiyorsak, bir kadının anısına, bir kadının davasına ve bir kadının yalnız bırakılmama hakkına sahip çıkmak zorundayız.

25 Kasım’da yürümek kolay; 26 Kasım’da adliye kapısında durmak zordur. Ezcümle; Sessizlik en büyük ihlaldir, ihmal her zaman suçtur ve görmezden gelmek, öldürmenin sessiz ortağıdır. Bu sessizliğin bedeli, er veya geç, hepimize ödetilecek.